De Geus & Hartman betrekken bedrijfsverzamelgebouw
Maandag 2 augustus 2010 - Sinds 1 augustus werken De Geus & Hartman vanuit een bedrijfsverzamelgebouw in de Jansstraat in het centrum van Haarlem. Dat betekent dat beide firmanten voor het eerst sinds jaren weer dezelfde werkplek hebben. Tot voor kort werkte Bert Hartman vanuit een enigszins vergelijkbaar bedrijfsverzamelgebouw (The Legacy) in Haarlem-Noord, terwijl Cees de Geus een kantoor(tje) achter zijn woning als werkplek had ingericht.
Het nieuwe bedrijfsverzamelgebouw, Jansstraat 46 genaamd, bevindt zich in het voormalige rechtbankgebouw van Haarlem. Naast De Geus & Hartman hebben nog tientallen andere creatieve bedrijven onderdak gevonden in het pand in de Jansstraat, een straat die het centrum van Haarlem verbindt met het NS-station. Meer info over het nieuwe onderkomen van De Geus & Hartman is te vinden op de site www.jansstraat46.nl.
De Geus wint WK-pool
Maandag 26 juli 2010 - Cees de Geus heeft met overmacht de WK-pool van De Geus & Hartman gewonnen. Door onder andere de uitslag van de kwartfinale Nederland-Brazilië goed te voorspellen, bouwde hij zijn voorsprong in de laatste ronde verder uit. Luuk Hartman bleef enigszins in zijn spoor. Bert Hartman kon zijn status van sportkenner binnen het tekstbureau ditmaal niet waarmaken. Dankzij zijn overwinning mag De Geus binnenkort een keer op kosten van 'de zaak' naar een concert in het Patronaat naar keuze. De einduitslag:
Cees de Geus: 49
Luuk Hartman: 34
Bert Hartman: 28
AZ kampioen af
Maandag 10 mei 2010 - Omdat ik me vorige week een beetje verveelde, heb ik aan Trouw een ingezonden brief geschreven en gemaild over iets wat me nogal verwonderde. Mijn idee was: plaatsen ze toch niet, een brief over voetbal. Tot mijn verbazing is de brief de dag erna – donderdag 6 mei – meteen geplaatst, zij het in een iets andere vorm dan de brief hieronder (die ik later ook nog heb gemaild, toen ik erachter kwam dat mijn eerste brief veel te lang was):
AZ kampioen-af
Je bent er mooi klaar mee als je voor het eerst sinds 1981 als provincieclub kampioen van Nederland wordt. Als de sportieve resultaten het volgende seizoen tegenvallen, schroomt de sportredactie van dagblad Trouw niet om je week in week uit genadeloos te kijk te zetten. Zelfs in het meest summiere verslag, met net genoeg plek voor de doelpuntenmakers, de ruststand en de uitslag, wordt gretig ruimte gemaakt voor bijvoeglijke naamwoorden als ‘onttakelde’, ‘afgeschminkte’ en ‘ontmaskerde’ - uiteraard steeds in combinatie met het woord landskampioen.
Als dat volgende seizoen dan een andere provincieclub terecht kampioen wordt, volgen een paar flinke trappen na. Anders dan het ‘van zijn luister ontdane’ AZ, blijkt FC Twente volgens het verslag van maandag 3 mei wél ‘diep in de gemeenschap geworteld’ en wél ‘van een breed fundament voorzien’. De redactie van misschien wel de beste sportkrant van Nederland kan het u nog sterker vertellen : met dit kampioenschap wordt de gerechtigheid wél gediend en het leidt wél tot een volksfeest, al ‘zal nog moeten blijken of FC Twente zich in tegenstelling tot AZ wél in de top kan handhaven’.
Ik vind dit subjectieve journalistiek, Trouw-onwaardig en een affront aan alle mensen in Alkmaar en – geloof me – heel wijde omgeving die AZ een warm hart toedragen, als onderdeel van hun regionale identiteit.
Tot zover. Nog even een korte toelichting. Ik vind FC Twente een geweldige club die ik het kampioenschap van harte gun. Wat me stoorde was dat de provincieclub FC Twente in Trouw voortdurend de hemel in werd en wordt geprezen, ten koste van provincieclub AZ die – ik overdrijf even – volgens sportredacteur Henk Hoijtink als los zand aan elkaar hangt, nauwelijks achterban heeft en het vorig seizoen alleen dankzij de zak geld van Dirk Scheringa tot landskampioen wist te schoppen.
Voor hij naar Trouw overstapte was Henk Hoijtink sportredacteur bij het Noordhollands Dagblad. Die wetenschap leidt tot een prangende vraag: wat is er toen in hemelsnaam gebeurd dat hij zo’n verbeten, blikvertroebelende hekel aan AZ heeft gekregen?
Van Baltimore naar Halfweg (2)
Vrijdag 12 maart 2010 - Een paar weken geleden meldde ik dat ik behoorlijk verslingerd ben aan de geweldige Amerikaanse tv-serie The Wire. Welnu, het zit er helaas op, gisteravond heb ik het laatste deel van het laatste, vijfde seizoen bekeken.
In dat laatste seizoen wordt ook de redactie van de noodlijdende ‘Baltimore Sun’ op de voet gevolgd. Omdat ik het plot niet wil verklappen, moet ik nu even op mijn woorden passen. Laat ik het zo zeggen: het gaat onder andere over de druk om als krant te scoren, over de wanhopige verleiding om een (sfeer)reportage een boost te geven met niet-bestaande personen en nooit-uitgesproken quotes.
Toen de eindtune van The Wire begon, heb ik daar eens over nagedacht. Mijn eerste opwelling was: als je als journalist eenmaal begint te faken, is het hek van de dam. Journalistiek principe nummer één is dat je geen feiten en quotes verzint, dat wat je publiceert waar is. Zodra je dat basisprincipe los laat, begeef je je volgens mij op een hellend vlak waar je uiteindelijk onherroepelijk vanaf kukelt.
En dan de hamvraag: heb ik zelf wel eens quotes verzonnen of niet-bestaande personen ten tonele gevoerd in reportages?
Het antwoord: ja.
Maar alleen op de School voor de Journalistiek, waar iedereen maar wat aanrommelde. Zo erg zelfs, dat je na verloop van tijd bij artikelen de telefoonnummers van de ‘geïnterviewde’ personen moest vermelden zodat de docent ze kon checken. Eén verhaal kan ik me nog herinneren. Het ging over een bollenteler wiens hele bedrijf was afgebrand. Ik had daar een bericht over gelezen in de Schager Courant en, dat was de opdracht, vervolgens een sfeerreportage geschreven waarin de verbijsterde teler uitvoerig aan het woord kwam. In werkelijkheid had ik hem nooit gesproken. De kop luidde: ‘Dit is het ergste wat je kan overkomen’, met als onderkop: ‘Moedige bollenteler pikt draad weer op na allesvernietigende brand’. Of zoiets. Ik kreeg er een 8+ voor, maar had op een of andere manier toen al donders goed door dat ik me in een soort speeltuin bevond die niets van doen had met de journalistieke praktijk.
Tot slot het goede nieuws: vanaf het moment dat ik een jaar of vijftien geleden stage begon te lopen bij de Heldersche Courant, heb ik regelmatig een quote wat opgeleukt of aangedikt maar nooit, nooit, nooit meer een quote of persoon verzonnen. Want dat doe je gewoon niet.
Van Baltimore naar Halfweg (1)
Donderdag 18 februari 2010 - Geïnfecteerd door mijn oudste zus Marian, ben ik behoorlijk verslingerd aan de Amerikaanse tv-serie The Wire. Volgens mij ben ik niet de enige: de serie is in Nederland niet op televisie geweest, maar je kunt de dvd’s met het doen en laten van McNulty, Daniels, D’Angelo, Pearlman, Avon Barksdale en Springer Bell gewoon huren bij de videotheek.
De tweede jaargang speelt zich af in het havengebied van Baltimore, een stad die volgens mij in nogal wat opzichten vergelijkbaar is met Amsterdam. Ongeveer 650.000 inwoners, een zeeklimaat, behoorlijke drugsproblemen, een niet al te florissant draaiende haven… In het Baltimore van The Wire gaat vakbondsman Frank Sobotka tot het uiterste om die haven weer enigszins tot leven te wekken. In het verlengde daarvan zet hij alles op alles om te voorkomen dat de graanpier, een monumentaal gebouw, door een ontwikkelaar in dure appartementen wordt omgetoverd. De melancholieke manier waarop Sobotka en ook zijn neef Nick over zee uit kunnen kijken, dromend van containerschepen en Roll-on Roll-off’s die de zieltogende haven weer nieuw leven inblazen, ráákt me. Als ik The Wire kijk sta ik aan hun kant, niet aan die van de Amerikaanse ontwikkelaars of de gecorrumpeerde bestuurders die het achter de schermen allemaal bedisselen.
Het toeval (?) wil dat ik de laatste tijd beroepshalve weer veel schrijf over industrieel erfgoed in Amsterdam en omgeving dat een nieuwe bestemming krijgt. Het Oosterdokseiland, de NDSM-werf, Overhoeks… Het zijn projecten waar ik, al zeg ik het zelf, gloedvol over kan schrijven. Dat komt deels omdat, anders dan in Baltimore, veel havenactiviteiten in Amsterdam bewust vanuit het centrum naar het Westelijk Havengebied worden verplaatst, om plaats te maken voor nieuwe functies als wonen, werken en leisure.
Momenteel werk ik een artikel uit over SugarCity, het complex met onder andere kantoren, een bioscoop, een hotel en een jachthaven dat in Halfweg verrijst op de plek waar in 1992 de suikerfabriek van CSM haar deuren sloot. Ik weet het: die suikerfabriek had daar absoluut geen toekomst meer. En ontwikkelaar Cobraspen zorgt er voor dat veel van de oude gebouwen behouden blijven. Maar toch vroeg ik het me vorige week middenin het enthousiaste verhaal van directeur Luigi Prins even af: zouden er daar in Halfweg, aan de andere kant van het water, nog voormalige CSM-werknemers wonen die dagelijks terugverlangen naar walmende schoorstenen, de geur van suikerbietenpulp en af en aan rijdende vrachtwagens?
Interessante week
Dinsdag 9 februari 2010 - Speciaal voor deze blog heb ik de data nog even gecheckt. Op 18 januari gaf ik tijdens overleg met de werkgroep Communicatie van Millenniumgemeente Langedijk aan dat een eigen site een effectief communicatie- en promotiemiddel zou zijn. En dat Bert en ik die site eventueel wel tegen sterk gerduceerd uurtarief zouden kunnen maken. Op woensdag 20 januari kregen we groen licht van het Comité van Aanbeveling. En op maandag 1 februari ging de proefversie van de site www.millenniumgemeentelangedijk.com online, compleet met nieuwsrubriek, agenda, eerste weblog van voormalig topturnster Renske Endel en bijdrage van burgemeester Hans Cornelisse.
De reacties waren positief: makkelijk navigeerbaar, mooie kleuren, mooie foto’s en mooie vormgeving. Inmiddels zijn we twee weken verder, hebben we de site uitgebreid met een foto-album, een nieuw bericht en nieuwe foto’s, draait de ‘Millennium Marathon’ op volle toeren en wordt uitgekeken naar de volgende weblog van Renske Endel.
Al met al hebben we Millenniumgemeente Langedijk in drie weken tijd daadwerkelijk kunnen helpen aan een mooi en effectief communicatiemiddel. En dat in een periode dat het behoorlijk druk was, zodat we vooral ’s avonds aan de bouw van de site (Bert) en de productie van de teksten en de foto’s (moi) hebben gewerkt. Ik zei het al: tegen een sterk gerduceerd rtarief (en dan nog alleen als we een groot deel van de gemaakt uren niet rekenen), maar dat betekent niet dat we steunend en zuchtend achter onze laptops hebben gezeten. Tussen al het gejaag door, geeft het een goed gevoel om een bijdrage te leveren aan Millenniumgemeente Langedijk en daarmee, al klinkt dat een beetje melodramatisch, aan een iets betere wereld. (Dat we jarenlang HFC Haarlem financieel hebben gesteund, geeft trouwens wel aan dat we nooit te beroerd zijn om geld te steken in goede doelen…) Daar komt bij dat zo’n coproductie gewoon leuk is om te doen.
In dat verband wil ik het ‘Communiceren met gezond boerenverstand’ ook even noemen. Voor dat boek hebben we in opdracht van de Taskforce Multifunctionele Landbouw en Uitgeverij Roodbont heel Nederland afgereisd, om in totaal negen boeren en tuinders te interviewen over hun neventak. De operatie heeft eens te meer mijn mening bevestigd dat de land- en tuinbouw een van de mooiste sectoren is binnen het MKB.
Klik hier voor meer informatie over het boek.
Bijkomen van de schrik
Woensdag 3 februari 2010 – Allereerst mijn excuses Cees, dat ik nu pas reageer op je verzoek om mijn licht te laten schijnen over onze sponsoring in het betaalde voetbal. Het heeft me gewoon ruim een week gekost om over de ergste schrik van het faillissement van Haarlem heen te komen. Hoewel ik een echte Ajax-fan ben, gaat de teloorgang van de roodbroeken me behoorlijk aan het hart. De club had zich namelijk op een veilige tweede plek weten te nestelen. In mijn hart, welteverstaan. Sportief gezien kan ik me niet heugen dat HFC Haarlem, bij welke competitie dan ook, zo’n hoge positie heeft ingenomen.
Maar om terug te komen op je vraag naar mijn mooiste sponsorervaringen: ook mijn beste herinneringen bewaar ik aan de analyserende biertjes met Jerry, Karel, Gerrit en Piet. Hoewel ik toch ook best enkele aardige thuiswedstrijden van ‘dat cluppie aan de kade’ heb gezien. Ik fietste vrijdagavond meestal met een blij gemoed naar het stadion.
Wat ik vooral een plus vind aan HFC Haarlem, is de continue rol van de underdog. Waar bij Ajax elk puntverlies wordt uitvergroot tot een nationale ramp, is iedere vermakelijke wedstrijd aan de Jan Gijzenkade mooi meegenomen. Dat de volle winst niet zelden in de slotminuten, volledig tegen de verhoudingen in, verloren ging, deed minder terzake. Die kater spoelden we in het clubhuis binnen de kortste keren weg.
Mijn dierbaarste herinnering aan de businessclub, kan ik niet zomaar noemen. Het zijn er namelijk meer. Het eerste doelpunt in de kwartfinale tegen Heracles, waarna het kolkte in het uitverkocht stadion, is er één. Net als de bekerwedstrijd tegen Ajax in de Arena, het winnen van de periodetitel en het leuke contact met mijn vaste ‘maatje’ op de achterste rij van de VIP-tribune (vlak voor het persvak). En natuurlijk de eigen prestaties in het sponsorteam. Met als hoogtepunt een lob op het hoofdveld, in het duel tegen de supporterts. Scoren in een heus stadion… Wat een ervaring! Oké, de tribunes, zaten bij lange na niet vol. Maar ik zie nog zo de spelers van RBC in hun oranje trainingspakken langs de zijlijn staan, programmaboekje in de hand. Coach Maaskant stond niet te lezen, maar volgde de wedstrijd nauwgezet. Zo voelde het tenminse.
Heb nog weken erna vergeefs op een telefoontje uit Roosendaal gewacht….
HFC Haarlem is niet meer
Dinsdag 26 januari 2010 - HFC Haarlem is failliet. Los van heel veel andere aspecten, die uitvoerig aan bod komen in de media, betekent dat ook dat De Geus & Hartman geen sponsor meer is van de eerstedivisionist. Net als in de jaren ervoor hebben we het volledige sponsorbedrag aan het begin van de competitie 2009/2010 overgemaakt. HFC Haarlem maakt de competitie echter bij lange na niet af en dus zouden we kunnen proberen om, pak ’m beet, de helft van het sponsorbedrag terug te vorderen. Maar iets zegt me dat de curatoren geen topprioriteit zullen geven aan een financiële claim van De Geus & Hartman…
Geen betaald voetbal meer in Haarlem. Het zal wennen zijn. Door allerlei andere drukte ben ik de afgelopen jaren maar een paar keer per seizoen naar thuiswedstrijden van HFC Haarlem geweest. En één keer naar een uitwedstrijd, voor de beker in de Amsterdam Arena tegen Ajax (4-0). Voor zover ik weet heeft het sponsorschap ons ook indirect geen nieuwe opdrachtgevers opgeleverd. Dat is deels aan onszelf te wijten, want ‘netwerken’ is niet onze favoriete bezigheid – en zeker niet in de businessruimte van een profvoetbalclub die, laat ik het voorzichtig formuleren, deels wordt bevolkt door mensen die ik in het dagelijks leven het liefst zoveel mogelijk uit de weg ga.
Is de sponsorperiode van De Geus & Hartman daarmee mislukt? Nee, dat zeker niet. Ik heb een paar leuke wedstrijden gezien en, veel belangrijker, een handvol aardige mensen leren kennen met wie je voor, tijdens en na de wedstrijd heel goed een biertje kon drinken. Naast allerlei andere goede eigenschappen hadden zij wél een echt HFC Haarlem-hart. Voor niet-betaalde krachten als - onder andere - Karel, Jerry en Piet vind ik het failliet van de betaalde voetbal in Haarlem dan ook het ergst. Nu jij Bert…
IJsvrij
Woensdag 13 januari 2010 - Op basisschool De Palm in Elim had ik het al een paar keer meegemaakt: bij strenge winters hoefden we soms een middagje niet naar school. Onder het mom van 'ijsvrij' waren we dan van één tot vijf uur te vinden op de ijsbaan aan de rand van het dorp. Tot enkele jaren geleden begonnen schaatspraatjes vaak met met 'vroeger, toen vroor het tenminste nog echt dat het kraakte...', maar gelukkig zijn in de vorige en zeker de huidige winter weer enkele kouderecords gebroken, tenminste voor dit decennium. Ik kan me tenminste niet herinneren dat het zoveel nachten achter elkaar vroor en dat de sneeuw zo lang het straatbeeld bepaalde.
Daarmee heb ik gelijk ook de grote spelbreker voor de natuurijsliefhebber genoemd. Want hoe mooi het landschap er ook uitziet onder een dikke witte laag, de ijsvloer groeit niet aan of wordt zelfs papperig.
Ik was dinsdagmiddag dan ook compleet verrast toen ik op weg van een interview naar huis bij Oudendijk mensen op de vaart zag schaatsen. De lokale ijsclubs hadden hele delen van het parcours schoon geveegd. "Het ligt er goed bij hoor!", riep een passerende schaatser me toe, toen ik vanaf de kant de ijskwaliteit monsterde. Zo kon de die ochtend vol teleurgestelling afgelaste schaatsafspraak met mijn overbuurman alsnog doorgaan.
Na een pittig nachtvorstje, stonden we vanochtend om iets voor negenen op het ijs. Vanaf Oudendijk schaatsten we tot het viaduct bij Avenhorn, toen terug en verder door naar Beets en weer terug. Daarna nog enkele keren op en neer naar Avenhorn, zodat de teller eindigde op een dikke twintig kilometer. Het heerlijke gevoel van de schaatsbeweging en de specifieke krassende en krakende schaatsgeluiden; ze vervelen nooit. Heerlijk! Minstens zo mooi als mijn herinneringen van dik dertig jaar geleden.
Dit was met recht een ochtendje ijsvrij!
Sneeuw...
Donderdag 7 januari 2010 - Het dikke pak sneeuw dat het leven in en om Haarlem gisteren lamlegde, deed me - nadat ik eindelijk zonder blikschade thuis was gekomen en voor het raam een tijdje had staan genieten van het geweldige uitzicht – onwillekeurig ook even denken aan de jaarvergadering van tekstbureau De Geus & Hartman.
Jawel, wij hebben ook een jaarvergadering. Omdat Bert en ik op verschillende locaties werken, communiceren we soms wekenlang alleen via mail en telefoon. Het zal koningin Beatrix deugd doen dat we juist daarom regelmatig op een centrale plek afspreken om, doorgaans onder het genot van een biertje, de voortgang van onze werkzaamheden te bespreken. Eén keer per jaar doen we dat onder de noemer ‘jaarvergadering’, die extra gewicht geeft aan het gezamenlijke streven om terug te blikken en vooruit te kijken. Om te voorkomen dat het een verplicht nummer wordt, vindt die jaarvergadering ieder jaar op een bijzondere locatie plaats. Dit jaar was dat café De Beurs in Zwolle, de stad waar we allebei hebben gestudeerd. Terwijl het op donderdag 17 december in Haarlem nog nagenoeg groen zag, lag er in de Hanzestad al een dik pak sneeuw (zie foto). Dat gaf zonder meer extra cachet aan de treinreis naar Zwolle, de vlot verlopen jaarvergadering in De Beurs en de afsluitende tocht langs een aantal cafés waar we mooie herinneringen aan bewaren – waaronder De Singel, De Docter en de Irish Inn.
Leuk, sneeuw! Lang niet gezien! En dat zal ook wel weer een hele tijd duren! Wisten wij veel…
Nieuwjaarsgroet de deur uit
|
|
Dinsdag 5 januari 2010 - Het was letterlijk en figuurlijk even puzzelen, maar het is gelukt: de nieuwjaarsgroet van De Geus & Hartman is de deur uit. Na enkele jaren een digitale gelukwens te hebben verstuurd, hebben we vorige maand tijdens de jaarvergadering in Zwolle besloten om dit jaar weer eens een 'echte' kaart op de bus te doen. Gebaseerd op het speelbord van Scrabble laten we onze zakelijke relaties zien wat ze in 2010 (crisis of geen crisis) van ons tekstbureau mogen verwachten: 'woorden met meerwaarde...'
Hartman trekt in bij Harlem Legacy
Woensdag 30 december 2009 - Na enkele jaren efficiënt vanuit huis te hebben gewerkt, heb ik mijn vaste werkplek verplaatst naar de Generaal de la Reijstraat 6. Daar hebben zich in een voormalige school een groep creatieve ondernemers verzameld onder de noemer Harlem Legacy. Vlak voor de jaarwisseling verhuisde ik een bureau en ander kantoorgerei naar 'lokaal 10'. Ik deel de klas met een video-artist en een fotograaf. Ik ben voorlopig de laatste nieuwe bewoner van de Harlem Legacy, aangezien alle werkplekken inmiddels zijn vergeven.
Harlem Legacy is een samenwerking tussen creatieve Haarlemse bedrijven, met als doelstelling Haarlem weer een substantiële rol te laten spelen binnen de creatieve industrie in Nederland. De bedrijven die onderdeel uitmaken van the Harlem Legacy opereren zowel zelfstandig, als onder de gemeenschappelijke noemer Harlem Legacy. (bron: www.harlemlegacy.com)
"Moet dit echt...?"
Vrijdag 4 december 2009 - Begin deze week opnieuw voor Stivas naar Texel gereden. Hoewel ik niet tot de pure Wadden-adepten behoor, moet ik toegeven dat het binnenrijden van het scheepsruim me altijd een vakantiegevoel geeft. Een bezoek aan een van de Nederlandse Waddeneilanden blijft daarmee speciaal. Doel van mijn bezoek is melkveehouder Kees Hin en zijn vrouw Trinet in De Waal. Ze hebben net deelgenomen aan kavelruil Evertsekoog en doen hun verhaal voor het Stivas Magazine (nummer 5) en de website. Hoewel de agrariër aanvankelijk niet overliep van enthousiasme voor een interview, leidt hij me even later toch vol enthousiasme rond op zijn bedrijf.
Gisteren overkwam me hetzelfde, maar dan nog in de overtreffende trap. Melkveehouder Willem Dral in Landsmeer wilde alleen meewerken aan een reportage, uit dankbaarheid voor Stivas-directeur Erwin van den Berg. Zijn inspanningen waren een belangrijke impuls voor een kavelruil in het Ilperveld, die uiteindelijk Dral in staat stelt om zijn droom te verwezenlijken: emigreren naar Canada. Op het erf begroet de veehouder me met: "Kerel, dit is niks voor mij. Begrijp me niet verkeerd. Dat is niet persoonlijk bedoeld, maar ik hou gewoon niet van al die heisa..."
Als Dral zijn indrukwekkende verhaal toch heeft gedaan, poseert hij in en om zijn stal licht protesterend ("moet dit echt?"), maar toch geduldig voor mijn camera. Dan nog niet wetend, dat zijn turende blik over het weidelandschap enkele weken later de cover van het Stivas Magazine zal sieren....
Rustige week
Dinsdag 2 december 2009 - Nadat ik begin vorige week de laatste bijdrage had geleverd aan één van de vier wat grotere opdrachten die de laatste maanden mijn doen en laten beheersten, liet mijn agenda de rest van de week drie maagdelijk witte pagina's zien. Geen afspraken, geen deadlines. Wat resteerde waren alleen wat telefoontjes, voor afspraken die op z'n vroegst in de tweede week van december kunnen plaatsvinden.
Ik word altijd overvallen door zo'n zeldzame periode van relatieve rust in mijn bestaan als freelance tekstschrijver. Ik heb het even opgezocht: sinds begin augustus, toen Leah, Jeen en ik een midweek in de Eifel zaten, heb ik in feite geen dag vrij gehad. Dat betekent niet dat ik weken van 70 uur maak, hoor. Ik schat dat ik gemiddeld 40 uur per week maak. Die uren zijn echter wel extreem productief: ik verzamel informatie of ik werk een artikel uit. Er gaat geen tijd verloren tijdens de lunchpauze, bij de koffieautomaat of tijdens wéér een vergadering, teamoverleg, functioneringsgesprek of groepsevaluatie en persoonlijk vind ik dat de grootste charme van freelancen.
Wat niet wegneemt dat ik dus niet zo goed raad weet met een paar 'vrije dagen'. Ik heb vorige week eerst m'n bescheiden administratie bijgewerkt en ben toen, tussen de regenbuien door, de tuin gaan herinrichten en omspitten.
Daarna - het was inmiddels woensdagmiddag - heb ik het toilet op de begane grond opnieuw in de verf gezet.
Omdat ik volgens mij last heb van een pees- of spierontsteking (?)in m'n rechterbovenarm, vond ik donderdagochtend dat ik wel genoeg fysieke arbeid had verricht. 'Vriend' worden van de Het Bunder-hyves die Esther Stomps en Edwin van Amsersfoort hebben aangemaakt (http://het-bunder.hyves.nl/), bleek een kwestie van een paar minuten. Wat nu? Ik had net aarzelend een keuze gemaakt uit de stoffige map 'Artikelen Waar Je Nooit Aan Toekomt Maar Die Best Eens Een Wereldprimeur Zouden Kunnen Opleveren', toen de telefoon nijdig begon te rinkelen...
Nostalgische trip
Dinsdag 24 november 2009 - Afgelopen dinsdag op reportage geweest naar de biologische varkenshouderij van Coen en Cindy Bosch in Heino. Het werd een beetje een nostalgische trip, want sinds de introductieweek van de School voor de Journalistiek in Kampen (het latere HICO in Zwolle) was ik niet meer teruggeweest in Heino. Die introductieweek was trouwens een debacle: slecht georganiseerd en met een optreden van Paul Haenen als dieptepunt. Tot op de dag van vandaag kan ik Margreet Dolman sindsdien niet meer horen of zien…
Op de terugweg moest ik, in het kader van dezelfde reportage, foto’s maken bij biologische slagerij Haverkort in Zwolle, vlakbij de buurt waar ik wél een mooie studententijd heb gehad. Om die reden word ik altijd een beetje blij als ik door of langs Zwolle rijd. (Binnenkort maar weer eens een brainstormsessie doen in café De Singel, Bert?)
Maar hoe dan ook: op het bedrijf van Bosch werd ik luidkeels verwelkomd door een waakhond. Zo erg zelfs, dat ik even aarzelde bij het uitstappen. Het grappige was: toen ik anderhalf uur later wilde wegrijden lukte dat bijna niet, omdat dezelfde hond kwispelende pogingen deed om de auto binnen te komen (zie foto). Pas nadat ik de motor had gestart en met nog steeds geopend portier een klein beetje gas gaf, droop het dier af, met - maar misschien verbeeldde ik me dat – een teleurgestelde blik in de ogen…
Interessante week
Nieuw: de ‘Bunder-tour’
Woensdag 18 november 2009 - Je hebt van die weken… Ik wilde vanavond eigenlijk naar Anne Soldaat in Paradiso, maar dat lukt niet omdat ik aanwezig moet zijn bij een bijeenkomst in het kader van de Millenniumgemeente Langedijk. Rond dat project regel ik de publiciteit. Tegen een zeer gereduceerd honorarium, want het is voor het goede doel.
Gisteren naar Hoeve Meerzicht in Monnickendam geweest, voor een interview met Paula en Piet Kalverboer. Twee jaar geleden hebben zij onder de vlag van Hotel De Boerenkamer vijf hotelkamers toegevoegd aan hun melkveehouderijbedrijf. In eerste instantie niet omdat ze het geld nodig hadden maar, om Piet te citeren, ‘ik hartstikke sels ben. Mijn vader was overleden, de boerderij van de buren stond leeg, ik wilde mensen om me heen hebben’. Dat is gelukt, het hotel loopt uitstekend, maar ik vond het vooral leuk om die Westfriese uitdrukking ‘sels’ weer eens te horen.
Morgen naar Brussel, voor een reportage over het Renewable Energy House. Het artikel verschijnt binnenkort in een vastgoedmagazine. Over vastgoed gesproken: ik las tot mijn verbazing dat de twee directeuren van projectontwikkelaar Willemsen Minderman momenteel terecht staan in het kader van de spraakmakende Klimop-zaak. Beide verdachten in de grootste fraudezaak sinds jaren, heb ik een paar jaar geleden broederlijk geïnterviewd. In de rechtbank (in Haarlem; foto boven) betoogden ze gisteren dat de vastgoedbranche bol staat van ‘geld, intimidatie, drugs en uiterlijk vertoon’. Mmmm. Interessante vraag: hoeveel van de tientallen ontwikkelaars die ik de afgelopen jaren heb geïnterviewd, opereren buiten mijn gezichtsveld net als Rob W. en Maarten M. eveneens in het schimmige gebied tussen bovenwereld en onderwereld?
Donderdag 12 november 2009 - Bestaat er een connectie tussen West-Friesland en Twente? Het moet haast wel. Ik heb al jaren een band met Frank Scholten en Annemarie Liedenbaum, beiden geboren en getogen in één van de mooiste gedeelten van Nederland, en onderhoudt ook al jaren goede contacten met de familie Huurman uit Raalte. Dochter Marianne zit momenteel in Afrika, bij Mercy Ships, vader en moeder Peter en Anneke gaan over een half jaar de ‘Bunder-tour’ doen. Geïnspireerd door het lezen van de roman ‘Het bunder’, willen ze komende zomer een rondrit maken langs alle plekken in West-Friesland die in het boek worden beschreven. Een centraal gelegen hotel is inmiddels geboekt. Ik overweeg om me bij Peter en Anneke aan te sluiten. Bij het zien van de zonovergoten foto, met op de achtergrond de boerderij die model stond voor ‘De Keizershoeve’, zou je er in deze gure tijden zin in krijgen…
'Sint-Pieterbasiliek'
Dinsdag 3 november 2009 - Vandaag ben ik op pad geweest voor Uitgeverij Roodbont. Samen met Cees schrijf ik enkele bedrijfsreportages voor het boek ´Communiceren met boerenverstand´. Na een bezoek aan de Wijnhoeve in Dreischor, ben ik op weg naar een interview met Joris van Aart over de website van biologisch tuinbouwbedrijf De Heulhoeve. Op de route naar Hoeven rijd ik door Oudenbosch, met haar Basiliek van de Heiligen Agatha en Barbara, de replica van de Sint-Pieterbasiliek in Rome. Hoewel ik het gebouw al geregeld vanaf de snelweg boven de overige bebouwing heb zien uittorenen, is het van dichtbij nog indrukwekkender dan ik vermoedde.